Όταν το όνειρο, γίνεται εφιάλτης

Νατάσα Γ. Πετρούλια
Όταν το όνειρο, γίνεται εφιάλτης
Όσο και αν το κακό το κρύβει ολόκληρη η γη, έρχεται πάντα η ώρα που το παραδίνει στα μάτια των ανθρώπων.
                                                                                                                                             Σαίξπηρ



Η συντροφική βία είναι ένα ζήτημα ισχύος και ελέγχου ανάμεσα σε δύο συντρόφους ερωτικούς. Η βία και η κακοποίηση στις ερωτικές σχέσεις είναι πολύ συχνότερο φαινόμενο απ΄ όσο θα περίμενε κανείς. To όνειρο για ευτυχισμένη ζωή καταλήγει σε έναν απίστευτο φαύλο κύκλο κακοποίησης που με τον καιρό επιδεινώνεται και οι άλλοτε ερωτευμένοι βιώνουν απόγνωση, εγκλωβισμό, αδυναμία, απομόνωση και έντονα ακραία συναισθήματα.

Ουσιαστικά πρόκειται για εκδήλωση επιθετικών και καταναγκαστικών συμπεριφορών, με τη μορφή σωματικής, λεκτικής, ψυχολογικής, συναισθηματικής και σεξουαλικής βίας.

Ενώ οι σχέσεις θα πρέπει να είναι ισότιμες και να στηρίζονται στην αγάπη στην αμοιβαία κατανόηση και στην εμπιστοσύνη, στη πράξη η ανασφάλεια, η παθητικότητα, γεννούν μορφές βίας.

Η βία ξεκινά με γκρίνια, παράπονα, ενοχοποίηση για λάθη και παραλείψεις, επιθετικό χιούμορ, έλεγχο εμφάνισης, τσιμπήματα, χαστούκια, δαγκώματα, καψίματα, τραυματισμούς, επίθεση με αντικείμενα, (όπλα, μαχαίρια), εγκατάλειψη σε επικίνδυνο μέρος, συνεχίζει με κάθε μορφής ψυχολογικό και συναισθηματικό εκβιασμό και καταλήγει σε εξαναγκασμό και υποχρέωση σε σεξουαλικές πράξεις και ενίοτε έχει φθάσει στο ακραίο στάδιο της δολοφονίας ή τραυματισμό ή έκθεση σε θάνατο.

Η συντροφική βία επηρεάζει άτομα με ανασφάλειες που θέλουν να έχουν τον έλεγχο, νοιώθουν ανεπαρκείς και φοβούνται την εγκατάλειψη. Δεκτικές είναι πιο εύκολα οι γυναίκες με απουσία αντρικού προτύπου στην παιδική ηλικία. Έχει αποδειχθεί ότι συμβαίνει σε άτομα ανεξαρτήτως ηλικίας, τόπου διαμονής, κοινωνικού οικονομικού, μορφωτικού επιπέδου. θρησκευτικής, εθνικής ομάδας.

Η Συντροφική βία είναι πρωτίστως πρόβλημα δημόσιας υγείας με καταστρεπτικές συνέπειες σε άτομα, οικογένειες και κοινότητες και η πρόληψή της οφείλει να ιεραρχηθεί ως προτεραιότητα στη χώρα μας, αφού έρευνες δείχνουν ανησυχητικά φαινόμενα αύξησης. Περαιτέρω δεν αποτελεί μια ιδιωτική υπόθεση αλλά πρόκειται για σοβαρό ποινικό αδίκημα.

Το σπουδαιότερο όμως για την αντιμετώπιση του προβλήματος είναι η πρόληψη. Με την ενημέρωση και εκπαίδευση των ατόμων για τα δικαιώματα τους πάνω στο σώμα τους, στην διάθεση του σώματος και του εαυτού τους, στην εκπαίδευση τους να λένε όχι σε κάθε συμπεριφορά που τους κάνει να νοιώθουν άσχημα, άβολα, να αρνούνται συναισθηματικούς, ψυχολογικούς εκβιασμούς και κάθε μορφής βίας.

Στην πραγματικότητα όλοι μας συνειδητά ή ασυνείδητα ενισχύουμε κοινωνικά στερεότυπα που οδηγούν στη βία και λειτουργούμε ταυτόχρονα αντιφατικά, όταν επιδιώκουμε να εξαλείψουμε τη βία και από την άλλη δεχόμαστε πρότυπα που θέλουν τον άντρα νικητή, να έχει τον έλεγχο, να είναι επιθετικός, να μην δέχεται το όχι σαν απάντηση και τη γυναίκα να οφείλει να είναι ευαίσθητη, παθητική και να δείχνει αυτοθυσία.

Με παγιωμένες αυτές τις αντιλήψεις δεν είναι καθόλου περίεργο να εμφανίζετε βία στις σχέσεις.

Συνεπώς η στόχευση πρέπει να είναι η μη εδραίωση ή η τροποποίηση των στερεότυπων αντιλήψεων για τους ρόλους των δύο φύλων και η διαμόρφωση πεποιθήσεων απαραίτητων για την δημιουργία υγιών διαφυλικών σχέσεων.

Τελευταία ενημέρωση: Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017, 16:24